An Ode to my Love

Would I resurface,
and see the sun again?
My muse smiles her crooked smile!

Sometimes, I wonder
You and I
If we meet someday
How will we calm
our shy heartbeats?
I think we'll just pass poems
written on napkins to each other..
Steal a few shy glances,
Sip the now-turned-cold coffee,
And walk away
Reminiscing the paths we didn’t take
While we could...

Back home -
You’ll write a poem
On some random page of diary
That I gifted you
on your twentieth birthday
Packed without the red rose and a love letter
that I so, so much wanted to keep
(Though, never did so, someway)
About how we ended up being mere footnotes
While we could have made a whole history
And slowly, silently close the diary-
your own heart crushed between pages
Where you just left the pen as bookmark!

And back home-
With a broad smile on my face
I'll write a story of how 
I met an immaculate girl on one of my high school grades
And how our eyes talked for the first time,

The first time I saw your teeth

behind bars of those imperfectly-curled lips
The sharing of glitzy smile
Those extra-chocolates you gave me on your birthday,
so hurried that someone might see and tease

Times you signaled answers on my viva tests

And got yourself rebuked

Of how we were like the adjacent stars-

Everyone saw us together,

But only did we know the millions of light year separating us away

of how LIFE happened in between, and 

LOVE slipped through our unconfessed words.

I'll write the masterpiece of all my stories

The love story of two fireflies 

who never met at the crisscross to walk together

That day,
My muse shall smile your crooked smile!

They~

Image Source: http://goo.gl/stQJaF

They were the waves

On their way, moving forward

To find each other ~

She was an oasis in the desert

And-

He'd been lost in the dunes

For years then

She was an aching wave of ocean

And he was -

A minute particle of sand

Waiting endlessly

To be washed away by her force

He wished.

To be her morning newspaper,

She wished

To be his late night radio

Both wanted

To lay spilled together

And together -

They'd make a home

Out of each other

But then you know?

Life's not a Nicholas Spark's novel

He meets her

And they end up

Being together,

Forever!

मायाको न्यानो

ए बेइमानी मौसम
यो कठ्याग्रिँदो जाडोमा
एका बिहानै होस्,
या मध्यरात
किन अल्झाइरहन्छस् हँ ?
किन तानिरहन्छस्
उनको सम्मोहनमा !

थाहा छैन -
प्यारो सिरक हुनुपर्छ वा
उनीसँगै भएको आभास

थाहा छैन -
छिनछिनमै टुङ् टुङ् बजिरहने
मेसेज हो या मनको घण्टी

सहरको तापमान झर्दै-झर्दै
शून्यतिर आइपुगेको रात
मन न्यानो पारिराख्ने -
भइबरको गफ हो ?
वा उनको सानिध्य न्यानो भएको ?
ट्विटरमा उफ्रिने रातो पान-पात आकार
उनको मुटु हो वा मेरो धड्केको ?

जतिबेलै गफिइरहन मन लाग्छ,
इत्रिरहन मन लाग्छ,
जिस्काइरहन मन लाग्छ
खोजेर ससाना निहुँ-
बाझ्न पनि मन लाग्छ,
फकाउन पनि मन लाग्छ

कहिलेकाहीँ ऊ भन्छे -
"लभ पर्ला नि कान्छा,
धेरै नबोल्नु मसँग"
-परेन भने ?
-मैले फसाएँ भने ?
म भन्छु, कत्ति जिद्दी छ्यौ तिमी
भन्छे, जिद्दी हैन ; घुर्क्याएको
आफ्नैसँग त हो रिसाउने
एकछिनपछि भन्छे -
कल्ले पो माया लाउँछ तिमीसित
तिमीलाई त फकाउन नि आउँदैन !

अविच्छिन्न चलिरहेछ गफगाफ
तापक्रम घट्दै छ बिस्तारै,
चिसो खुब बढेको छ बाहिर,
एक, दुई हुँदै थपिएको छ टेबलमा-
रित्तो चियाको कप
स्लो मोसनमा चलेको छ घडी,
टुङ्-टुङ् बजिरहेकै छ
च्याटबक्सको मसिनो घण्टी
बजेछ रातको साढे दुई
लौ के गफ गर्दै बसिएछ
सात घण्टासम्म लगातार !

मिठो लत बनेको छ अचेल
उसँगको न्यानो गफ
बेइमानी मौसम,
चलेको छ चिसो सिरेटो
उसले माया गरेजस्तै लाग्ने
मिठा मिठा गफहरूमा
हराएछु म
कुनैदिन उनले भनेजस्तै
परेछ उसैसित लभ !

बस् मुस्काइदिन्छु बदलामा म

रातो छाताको छहारी

Pic. source: http://goo.gl/YFfPc8

अस्ति हुनुपर्छ –
जुनदिन बिहानैदेखि चर्किएको थियो घाम
उहि नुनिलो दिन
उक्लनुथियो मलाई सिङ्गै चन्द्रागिरी पहाड
पसिना पुछ्न रुकेको मलाई
तल कुइनेटोबाट बोलाइरहेथ्यो कोहि
''एकछिन पर्ख न है कान्छा,
म पनि आइहालेँ तिमीसँगै"

रातो छातामुनीबाट भन्दैथिइन् उनी-
कति एक्लै एक्लै दौडिरहन्छौ हँ
कति घुम्छौ यी नागबेली घुम्ती
कति पुच्छौ बगिजाने पसिनाका धारा
कान्छा, अब मलाई पनि चढ्नुछ यो पहाड
भन्ज्याङ पुगेर हेर्नुछ - बेसीको सौन्दर्य
टाकुराबाट नाप्नुछ जीवनको उचाइ/गहिराइ
एकैछिन पर्खिनु, म पनि आएँ तिमीसँगै

घामको बाटो छ, नकुदिहाक्नु
उक्लौँला पहाड सँगसँगै
बाँडौला बाटोभर मेरै छाताको छहारी
चिऽसो पानीले आँत भिजाउँला
चौतारीमा सुकाउँला ज्यानको पसिना
बातचित गर्दै गर्दै जाँउला नि उकालो
जानेर –
तिमीले वर्षौंदेखि भन्न नसकेका कुरा
पछ्याउँदै आएकी छु म आफैँ
ल्याएकी छु-
तिमीलाई मनपर्ने चकलेट,
पुराना दिनका केहि रमाइला किस्सा,
वर्षौंदेखिको मनको गुनासो,
र दुवैले ओढ्ने यो रातो छाता
कतै लर्बराए दिनु है ती हातको टेको
तिमीलाई भेट्नै भेट्नै लागेँ कान्छा
पर्ख, म पनि आएँ अब तिमीसँगै ''

उनी अझै आइपुगेकी छैनन्
र भर्खरै सपनाबाट बिँउझिएको छु म

२०७१/०७/०१

And this song as well -

मेहन्दी ( २ )

Pic Credit: Samriddhi Rauniyar
http://goo.gl/fbnyzm

यहि श्रावण त हो,
पोहोर साल
लगाइथ्यौ हातभरी मेहन्दी
राखेर फोटो फेसबुकका भित्तामा
देखाइथ्यौ ति हातमा हाँसिरहेका
फुलझैँ सुन्दर मेहन्दीका बुट्टा
चिरिच्याट्ट तिम्रै हात देखेर त हो-
मैले पनि लेखेथेँ
तिम्रो मेहन्दीको कविता
ति हातका सुन्दर बुट्टामा, थपेथेँ
शब्दहरुको नजानिँदो गाढापन
(तिम्रै कविता नभने पनि,देखाएथेँ त तिमीलाई)

यो साल,
न देखिन्छ तिमीलाई
न ति हातमा फुलबुट्टे मेहन्दीको चित्र
सम्झेर उही पुरानो तस्विर
फेरी लेखियो अर्को कविता
थाहा छैन बने/बनेनन् ति हातमा
उस्तै बेजोड गाढा मेहन्दीका बुट्टा

काश, कोही त होस्-
जसले लेखोस्
मेरो पनि सम्झनामा कविता

२०७१/०४/०१

See Here: मेहन्दी(१) 

चुनाव

जसले जितोस् वा हारोस्

मलाई 'छु मतलब' ?

मेरो त प्रत्यक्ष पनि तिमी,

समानुपातिक नि तिमी

तिमी नै आऊ -

र जितेर लैजाऊ 

यो मनको सत्ता 

तिम्रै भो पक्का !!